จะเชื่อใครให้ดูนานนานนนนนนนนนนนนน
ช่วงนี้ข่าวจำพวกเสียรู้ออกมาเยอะ ก่อนหน้านี้สักพักก็มีข่าวนักแสดงหนุ่มกับสาวต่างชาติ ต่อมาก็ข่าวจำพวกขโมยดวง มาถึงตอนนี้ก็จำพวกแชร์ลูกโซ่..อีกแล้ว
ผมว่ามันก็เป็นเรื่องที่ช่วยได้ยากนะ ขนาดพระพุทธเจ้ายังบอกเลยว่าจะรู้ว่าใครดีจริงไม่จริงต้องดูกันนาน ๆ แถมไม่มีปัญญาก็ไม่รู้อีก(ถูกหลอกจนตาย)
คนเราแรก ๆ ก็จะหันหน้า หรือนำเสนอด้านดีให้กันเสมอนั่นแหละ เรียกรวม ๆ ว่ามารยาท แต่มิจฉาชีพก็ใช้กลยุทธ์นี้เหมือนกัน คนฟังคนดูก็จะรู้สึก อู้หู!! ดีทุกอย่าง ดีเลิศประเสริฐศรี ความหวังของชีวิต ฯลฯ
ทีนี้พอนาน ๆ ไป ความจริงมันจะค่อย ๆ โผล่ออกมา มาถึงตอนนั้นแหละ มันจะมีสองทางเลือก คือ 1.เชื่อมันต่อไป 2.ยอมดูเป็นคนโง่เดินออกมา
คนที่เห็นความจริงในสิ่งลวงก็มักจะโดนมองว่าโง่เป็นธรรมดา ก็คนเขาพากันลงทุนเป็นหมื่นเป็นแสน เอาชีวิตเอาเวลาไปเท องค์กรก็น่าเชื่อถือ เห็นต่างไปจากเขาก็ผิดแล้ว…ก็จะโดนประมาณนี้
และมันจะเป็นเรื่องขึ้นมาก็ต่อเมื่อความเห็นสองฝั่งเริ่มมีน้ำหนักพอ ๆ กัน หรือฝั่งที่แย้งมีน้ำหนักมากกว่า ถ้าฝั่งแย้งน้อยกว่าก็จะเงียบหายไป แต่ถ้าพิสูจน์กันแล้วว่าแย้งไปก็ยังไม่มีน้ำหนัก เรื่องก็จะเงียบหายอยู่ดี
ผมเชื่อว่าในชีวิตคนคนหนึ่งต้องไปมีส่วนรับรู้เกี่ยวกับการเสียรู้เหล่านี้ไม่มากก็น้อย อาจจะถึงขั้นที่ว่าเคยเข้าใจว่าคนคนหนึ่งบรรลุอรหันต์ เอาชีวิตเอาทุนเอาเวลาไปทุ่มเท แต่สุดท้ายดูไปดูมาก็อาจจะเป็นแค่ปุถุชนวิกลจริต ที่ชอบคุยโม้ธรรมดา ๆ ก็เป็นไปได้
ขนาดสมัยพุทธกาลยังมีลัทธิเพี้ยน ๆ ก็เยอะ พุทธเพี้ยนก็เยอะ มาถึงสมัยนี้ สำหรับผมคิดว่าไม่เหลืออะไรแล้วแหละ ขนาดว่าตัวเองมีความเห็นแบบอาจริยวาท(เชื่อคำสอนอาจารย์ตนเอง) ยังเข้าใจว่าตัวเองเป็น เถรวาท(เชื่อในคำสอนของพระเถระ) ได้เหมือนกัน คือมันเข้าใจไปว่าสิ่งใหม่คือสิ่งเก่าโดยสมบูรณ์ คือโดนหลอกโดยสมบูรณ์ แล้วมันจะไปยังไงต่อไปล่ะนั่น
สำหรับการเชื่อใจใคร มันก็มีได้มีเสีย ถ้าถูกก็ได้เยอะเลย ถ้าเสียก็เสียหมดตามที่เชื่อ ไม่ว่าจะเป็น เงินทอง ชื่อเสียง เวลา สุขภาพ ฯลฯ ดังนั้น ไม่มีอะไรดีไปกว่าการดูกันไปนาน ๆ แต่ถึงกระนั้นแนวคิดนี้ก็ทำได้ยากในการปฏิบัติ เพราะเรามักจะมีข้อมูลจำกัด หรือถูกจำกัดข้อมูล ทำให้เราถูกบีบเข้าสู่สภาวะที่รู้สึกว่าจำเป็นต้องเลือก(หรือสิ่งนั้นน่าเลือกที่สุด)อยู่หลายครั้งเลยล่ะ
11 ตุลาคม 2024 – ดิณห์ ไอราวัณวัฒน์