เราควรจะศรัทธาใคร?
มีคำถามนี้เคยถูกถามเมื่อสามปีก่อน หลังจากที่ความจริงถูกเปิดเผยว่าเราศรัทธาคนผิดมาตลอด ในตอนนั้นไม่มีคำตอบใด ๆ เพราะไม่มั่นใจ จวบจนถึงปัจจุบันก็ยังไม่มีคำตอบเช่นเคย
โดยหลักการแล้ว เราควรจะเข้าหาบัณฑิต บูชาบุคคลที่ควรบูชา แต่ปัญหาตรงที่คนคนนั้นอยู่ที่ไหน? หากเรากวาดตามองไป จะเห็นครูบาอาจารย์หลายประเภท ส่วนหนึ่งเป็นพวกนอกรีตปะปนมาหากินในศาสนา ส่วนหนึ่งเป็นพวกลัทธิปฏิรูปใหม่มียศมีเงินเดือน ส่วนหนึ่งเป็นพวกไม่ปฏิบัติตามธรรมวินัย ส่วนหนึ่งก็เป็นพวกสอนมั่ว ๆ เอาความเห็นตัวเองมาสอนแทนพระธรรมวินัย ถ้าจะให้เลือกกลุ่มเหล่านี้ สู้คัดออกไปจากชีวิตจะดีกว่า
ผมไม่ได้บอกว่าคนที่ปฏิบัติดีตามธรรมวินัยไม่มีอยู่ ก็อาจจะมีอยู่ที่ไหนสักแห่ง ในพื้นที่ห่างไกลเมือง นักบวชที่ยังเดินบิณฑบาตก็ยังเห็นได้เป็นเรื่องปกติ อย่างน้อยก็ถูกเรื่องหนึ่งแล้ว เรื่องอื่นก็ต้องดูกันต่อไป ใช่ว่าบวชเป็นพระห่มผ้าเหลืองแล้วจะมีสัมมาทิฐิทุกคน หลายคนก็ผิดเพี้ยนบิดเบี้ยว ไหลไปตามหลักอาจริยวาท คือ อาจารย์ข้าสอนมาแบบนี้ ข้าจะทำแบบนี้ หรือไม่ก็ข้าจะสร้างคำสอนใหม่ คำสอนข้าเรียบง่าย ตัดตรง ไม่อ้อมค้อม ฯลฯ แต่ไม่เอาตามหลักเถรวาท ไม่เอาหลักธรรมดั้งเดิม บางทีอาจจะเพราะมันบิดเบี้ยวมานานแล้วก็ได้ หลักธรรมในพระไตรปิฎกก็มีสอนว่าควรทำอย่างไร ไม่ควรทำอย่างไร เขาก็ไม่นำไปใช้กัน ทีนี้จะให้คนที่นับถือเถรวาท เอาตามหลัก “อาจารย์ข้าสอนมา” มันก็ไม่ไหวนะ
ก็เคยมีอยู่ คนที่เขามาแนะนำพระที่เขาศรัทธาให้รู้จัก แต่พอเปิดฟังธรรมที่พระเขาสอนเท่านั้นแหละ โอ้โห ปุถุชนแสดงอีโก้ จะแสดงธรรมทั้งทีอย่างน้อยก็น่าจะอ้างอิงพระธรรมวินัยสักหน่อย พอคนเพี้ยนมาก ๆ มั่นใจมาก ๆ มันจะคิดท่าไม้ตายใหม่ ที่ไม่มีในหลักคำสอน แล้วก็อ้างว่าประยุกต์มา สรุปมา ย่อมา ฯลฯ สุดท้ายไปคนละเรื่องกับหลักธรรมของพระพุทธเจ้า ส่วนจะไปธรรมไหนก็แล้วแต่เขา
โดยส่วนตัวก็ยังไม่สรุปว่าไม่มีเหลือ และยังเปิดใจศึกษาอยู่นะครับ แต่กระบวนการคัดกรองก็จะเยอะหน่อย สมัยก่อนว่าคัดเยอะแล้วก็ยังพลาด ที่ไปหลงศรัทธาลัทธินั่นก็หนีจากพระมิจฉาชีพทั้งหลายนั่นแหละ (มิจฉาชีพ จากการโกง ล่อลวง ตลบตะแลง ฯลฯ)
หลักการคัดกรองเบื้องต้นตอนนี้ก็คือ ความเห็นต่อการสร้างวัตถุมงคล, ความเห็นต่อการรับเงินของพระ, ความเห็นต่อการมียศของพระ, ความเห็นต่อการเดินทางอันสะดวกสบายในปัจจุบันของพระ แค่สี่ประเด็นเบื้องต้นนำมาเทียบกับพระวินัยนี่ก็น่าจะคัดออกไปได้เยอะเลย
24 กันยายน 2569 – ดิณห์ ไอราวัณวัฒน์