พระไม่ควรรับเงิน หรือ ฆราวาสไม่ควรให้เงินพระ
ปัญหาด้านศีลธรรมที่เกิดขึ้นในวงการศาสนาพุทธนี้ ควรจะหยุดที่ใคร พระ หรือฆราวาส จากที่ได้ยินได้ฟังมาก็มักจะพูดกันว่า ฆราวาสอย่าเอาเงินให้พระ มันบาป แต่มักจะไม่ค่อยได้ยินว่า พระอย่ารับเงินฆราวาส มันบาป ทำไมความผิดและคนที่ควรแก้ไขกลับกลายเป็นฆราวาส สิ่งนี้สมควรไหม เราลองมาพิจารณากัน
ในพระไตรปิฎกมีบัญญัติไว้ทั้งในส่วนพระวินัยและจุลศีล ในส่วนของพระวินัยจะผิดในหมวดนิสสัคคิยปาจิตตีย์ คืออาบัติที่ต้องสละสิ่งของที่รับมา เช่น รับเงินมา จะพ้นโทษนี้ก็ต้องสละเงินที่รับออก ดังนั้นแม้พระรับเงินได้ก็ต้องสละเงินออกหมดอยู่ดีถึงจะถูกต้อง
[ อ้างอิงจาก รูปิยสิกขาบท ว่าด้วยการรับรูปิยะ เรื่องพระอุปนันทศากยบุตร ]
ในส่วนของจุลศีลคือข้อควรปฏิบัติที่พระพุทธเจ้าบัญญัติไว้ตั้งแต่ต้น ไม่เหมือนพระวินัยที่เพิ่มขึ้นหรือปรับได้ตามเหตุการณ์ต่าง ๆ จะอยู่ในข้อ “๑๓. เธอเว้นขาดจากการรับทองและเงิน” และยังมีคำตำหนิพระที่รับเงินอีกมากมายบรรยายอยู่ในพระไตรปิฎก
[ อ้างอิงจาก จุลศีล พระไตรปิฎกเล่มที่ 9 ข้อ 103 พระสุตตันตปิฎกเล่มที่ 1 ]
สำหรับในส่วนของฆราราสที่ให้เงินพระ ไม่มีการบัญญัติโทษใด ๆ เพราะการปฏิบัติธรรมเป็นงานหลักของพระ เป็นหน้าที่ของพระที่ควรสอนฆราวาสว่าสิ่งใดควร สิ่งใดไม่ควร ดังนั้นการที่ฆราวาสให้เงินพระจึงไม่มีความผิดในบัญญัติใด ๆ ในด้านวินัยของศาสนาพุทธ ซึ่งอาจจะมีหมวดที่เกี่ยวข้องให้เทียบเคียงอยู่บ้าง เช่น เงินเป็นของที่ไม่ควรแก่สมณะ + การให้ของที่สมควรให้แก่พระ เมื่อสรุปแล้วอาจจะอยู่ในลักษณะที่ไม่ควร แต่ไม่มีการปรับเอาผิด
อย่างนั้นแล้วทำไมบาปถึงมาตกที่ฆราวาส ทำไมถึงมีวาทกรรมว่าฆราวาสไม่ควรให้เงินพระ ทำไมพระถึงไม่ปฏิบัติตามคำสอนของพระพุทธเจ้าแทนที่จะเป็นหน้าที่ของฆราวาส ทั้งที่การประพฤติปฏิบัติตามธรรมวินัยเป็นหน้าที่โดยตรงของพระอยู่แล้ว
สาเหตุน่าจะมีหลายอย่าง ส่วนหนึ่งคงเพราะตรรกะของผู้ศึกษาศาสนาพุทธในไทยนั้นวิบัติไปหมดแล้ว คือกลับหัวกลับหาง ผู้ที่ควรปฏิบัติธรรมกลับไม่ปฏิบัติธรรม กลับมาให้ผู้ที่ควรได้รับการศึกษา ควรได้รับความรู้ มาปฏิบัติธรรมแทน กลายเป็นพระไม่ได้ปฏิบัติตามธรรม แต่มุ่งให้ฆราวาสปฏิบัติธรรม แล้วมันจะเจริญไปได้อย่างไร
สรุปจบเลยว่า การไม่รับเงินและทองเป็นหน้าที่ของพระ ไม่ใช่จะมาโยนภาระให้ฆราวาส ถ้าไม่อยากให้ฆราวาสให้เงินก็อย่ารับเงิน หรือไม่ก็สอนฆราวาสในการปฏิบัติตามธรรมวินัยที่ถูกต้อง
25 กันยายน 2569 – ดิณห์ ไอราวัณวัฒน์