กรณีศึกษา ความยึดมั่นถือมั่นของความเห็นต่างในการพยากรณ์อากาศ
ประเด็นเดือดร้อนที่สุดตอนนี้คงหนีไม่พ้นฝนตกจนไม่เป็นอันทำมาหากินและน้ำท่วมจนไม่มีที่จะอยู่ ก่อนหน้านี้มีนักพยากรณ์อากาศอิสระออกมาเตือนว่าจะเกิดความเสียหายใหญ่จากฝนตกในครั้งนี้ และหน่วยงานภาครัฐก็ได้ออกมาโต้แย้งคำเตือนนั้น ตีตกความอันตรายระดับนั้นและประเมินในทิศทางตรงกันข้าม
ปัจจุบันสถานการณ์ดำเนินมาครึ่งทาง ความเสียหายได้เกิดขึ้นแล้ว วันนี้หลายบ้านน้ำท่วม ไฟดับ น้ำท่วมรถ หลาย ๆ ความเสียหายที่เกิดขึ้น ส่วนหนึ่งมาจากความไม่แม่นยำของข้อมูลของภาครัฐ ในวันนี้สิ่งที่เฉลยให้เห็นความจริงคือฟ้าฝน ไม่ใช่ความยึดมั่นถือมั่นในทัศนคติของตนเอง
เทคโนโลยีในการพยากรณ์สมัยนี้ดีมาก ๆ ข้อมูลต่าง ๆ ก็มี เช่นกรุงเทพฯ จะท่วมก็ต่อเมื่อรับน้ำฝนได้เท่าไหร่ แล้วถ้าประเมินแล้วฝนมันตกมากกว่าค่าที่รองรับไหวมันก็เสี่ยง แถมยังมีน้ำเหนือ น้ำทะเลขึ้นสูงเป็นปัจจัยอีก เรื่องพวกนี้มืออาชีพควรจะประเมินได้ดีกว่าประชาชนอยู่แล้ว
การประเมินผิด นำมาซึ่งความเสียหายมหาศาล ตัวเลขความเสียหายมักจะไม่ได้สะท้อนความเสียหายที่เกิดขึ้นจริง ส่วนใหญ่เมื่อเหตุการณ์เสียหายเกิดขึ้น ผู้บริหารเมืองไทยมักจะไม่มีค่านิยมในการแสดงความรับผิดชอบต่อความผิดพลาดของตนเองเหมือนกับประเทศอื่น ๆ เมื่อความรับผิดชอบมีไม่เพียงพอ ความตื่นตัวในการแก้ปัญหาก็จะน้อยตามไปด้วย
การพัฒนาจิตใจเกิดขึ้นจากการรับฟังความคิดเห็นที่แตกต่างจากตนเอง ทักษะอื่น ๆ ก็เช่นกัน หากเรามีความสำคัญตนว่าตัวเองเก่งมากกว่า(มานะ) เราก็จะไม่ฟัง ทำให้เราไม่ได้รับข้อมูลอื่น ๆ ที่ต่างจากที่เรามี อย่างกรณีนี้จะเห็นได้ว่าทั้งสองฝ่ายมีข้อมูลที่แตกต่างกัน แต่ฝ่ายอิสระมีความถูกต้องในการพยากรณ์มากกว่า จึงสรุปได้ว่าฝ่ายภาครัฐ มีข้อมูลไม่เพียงพอ กระบวนการประเมินไม่ถูกต้อง หรือใช้ข้อมูลชุดที่ผิดพลาดในการประเมินปัญหา ดังนั้นการแก้ไขคือการกลับมาฟังและทบทวนความผิดพลาดของตนเอง
เมื่อคิดจะแข่งขัน หรือแข่งดีเอาชนะกัน มันก็ต้องมีคนแพ้คนชนะเป็นธรรมดา แต่ถ้าเปลี่ยนมาเป็นร่วมศึกษา พิจารณาถึงข้อมูลที่แตกต่าง มันก็จะมีแต่ความร่วมมือ แม้จะเห็นต่างกันบ้างก็ยังเป็นความแตกต่างในด้านข้อมูลและประสบการณ์ มันก็รอพิสูจน์ผลกัน แต่การแข่งขันกันนี่มันจะแรง มันจะโต้กัน เถียงกัน ข่มกัน ฯลฯ เวลาแพ้มามันจะแรง สังคมจะประณาม
26 กันยายน 2569 – ดิณห์ ไอราวัณวัฒน์