มิจฉาชีพมีอยู่ในทุกวงการ โดยเฉพาะศาสนา
ช่วงนี้คนน่าจะเริ่มชินกับข่าวผู้วิเศษ, พ่อพระ, พ่อแม่ครูบาอาจารย์ ถูกจับไต๋ได้หลังจากเล่นละครหลอกลิงกันมานาน หลายคนก็คงจะได้มีโอกาสทำใจไว้ว่าวันหนึ่งโอกาสอกหักอาจจะเป็นของเรา
สมัยที่ยังไม่รู้หลายคนก็อวยกันนักหนา พากันกราบไหว้ เพราะโดนเขาปิดบังอำพรางความผิดไว้ ก็แน่ล่ะ มิจฉาชีพที่ไหนจะมีป่าวกระกาศว่าตัวเองเป็นมิจฉาชีพ เขาก็ต้องทำเนียน ๆ หลอก ๆ ให้คนเข้าใจว่าเป็นคนดี เป็นคนดีที่สุด เป็นคนดีหนึ่งเดียว จะได้บริจาคกันแบบไม่หวั่นไหว อะไรแบบนี้
ส่วนใหญ่ที่โดนเขาหลอก ก็มักจะได้รู้ตอนท้ายกันทั้งนั้น รู้กลาง ๆ ก็มีบ้าง แต่ก็น้อย ส่วนรู้ก่อนนี่น้อยมาก ส่วนใหญ่ที่ไม่เข้าร่วมก็อาจจะเป็นเพราะไม่ชอบ ไม่ตรงจริต หรืออยู่ในเครือข่ายมิจฉาชีพอื่นอยู่แล้ว
แต่ก็มีเยอะเหมือนกัน ที่ขนาดว่าเขาทำผิด คดีอื้อฉาวเหล่านั้นหลักฐานชัดเจนแล้ว สังคมตระหนักแล้ว ก็ยังมีคนหลงเชื่อศรัทธาอยู่ ก็คงเพราะมิจฉาชีพเหล่านั้นหลอกหลอนมาหลายชาติ เลยกลายเป็นแฟนคลับแบบเหนียวแน่น แม้หลักฐานจะชัดเจนแค่ไหน ก็ยังจะมีคนปักใจเชื่ออยู่
ส่วนของศาสนาพุทธ ขนาดยุคนี้มีพระไตรปิฎก มีธรรมวินัย ก็ยังกลับผิดเป็นถูกกันเหมือนเรื่องปกติ เช่นการรับเงินของนักบวชเนี่ย กลายเป็นเรื่องสามัญ แม้จะเป็นกลุ่มที่อ้างนักอ้างหนาว่าเป็นพุทธแท้ก็ยังรับเงิน มีแค่ซองกระดาษกันบาปกั้นระหว่างเงินกับผิวหนังที่รับเท่านั้นเอง
เดี๋ยวนี้หาของแท้ไม่มีแล้ว มีแต่มิจฉาชีพที่อวดอ้างว่าตนแท้เท่านั้นเอง
14 กันยายน 2568 – ดิณห์ ไอราวัณวัฒน์